O outro día levei unha gran decepción, adeus ao Diario Cultural

galiza

O outro día levei unha gran decepción.

Aínda faltaban vinte minutos para as catro da tarde e, mentres faenaba na cociña, movín o dial do receptor e pasei da Cadea Ser á Radio Galega. De súpeto, cando esperaba escoitar a Ana Romaní, Xela Arias ou Anxo Quintela, atopeime con outro locutor e outro tema completamente distinto.

Acababa de aterrar. Era setembro. Diario Cultural deixaba de existir e no seu lugar emitían Zona Mixta. Abaixo a cultura. Viva o fútbol.

Nunha época bastante longa da miña vida coincidiume oír o Diario Cultural case a diario, e valla a redundancia. Volvía do traballo e no tempo que me levaba o traxecto de volta no coche funme namorando devagar deste programa que falaba de cousas tan interesantes para min. Lembro cando aínda duraba unha hora en antena e contaba nos cinco últimos minutos coa colaboración de Anxos Sumai, Queipo, Caneiro ou Murado.

E como despois foi reducíndose paulatinamente o seu tempo de emisión, se ben reestruturándose con novas formulacións e mantendo esa dignidade propia do que é auténtico e está ben feito.

Nos últimos tempos xa non o oía tan asiduamente. Pero sempre que podía, despois de xantar, dáballe voltas á roda do dial e ía por un momento á Radio Galega, esa emisora que sempre estivo tan lonxe, tan preto de min.

Loading...

Cando souben da intención da radio pública de Galicia en querer suprimir o Diario Cultural pareceume unha puñalada no propio corazón do país por parte daqueles que, precisamente, deberían apoiar, valorar e dignificar a lingua e a cultura pola cal, se cadra, eles estean aí. Pero non.

Eludamos ese espírito crítico, fundamental para o progreso dunha comunidade que presuma de democrática, moderna e europea, e, xustificándonos na sempiterna guerra de audiencias, deamos paso ao fácil, ao “popular”, ao maior espectáculo do mundo.

Que del non andamos sobrados. Pan e circo –festas gastronómicas e fútbol– e todos tan contentos, propio de gobernos mentecatos, daqueles de pensamentos reducidos que evitan o desenvolvemento intelectual do seu propio pobo.

Nos meus traxectos no coche oíndo o Diario Cultural sempre soñaba con que algún día eu tamén puidese intervir nel. E ese soño cumpriuse por fin. Menos mal que aínda cheguei a tempo.

Quixera desde aquí agradecer ao programa de todo corazón (apuñalado) tantos e tantos anos de emisión, tantos e tantos anos de esforzo, dedicación, loita, compromiso e solidariedade con todos os seus oíntes, con todo ese fato de “roxos” que conformaba a súa audiencia.

Se cadra, sexa este o quid da cuestión. En ver fantasmas onde non os hai. Pero, para que non protestemos, agora creo que a Radio Galega vai ofrecer espazos culturais de xeito intermitente, en forma de cápsulas, coma se realmente fosen unha enfermidade que combater.

Álex Alonso

¿Quieres enviarnos tus articulos o notas de prensa en castellano?

Gostarías de enviarnos os teus artigos ou notas de prensa en galego?

MÁNDANOS UN CORREO A: diario6@diario6.com

Necesitamos tu ayuda

La falta de libertad de prensa es un grave problema de nuestra sociedad. Ayuda a la prensa independiente, aquella sin ataduras a las multinacionales y a las subvenciones del partido gobernante. Haz posible la independencia del periodismo. Por una información veraz, una democracia más justa.

Seguir en Facebook !

Be the first to comment

Deja un comentario

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.